อย่าเพิ่งไป..
posted on 14 Sep 2007 11:20 by being3blog in BeinG-Music
และแล้วฉันก็ได้เบอร์เธอ...
ซึ่งอันที่จริงได้มาอยู่ในมือแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่เคยรู้ตัว....
ที่เคยเล่าไปแล้วว่าเพื่อนเธอขอเบอร์ฉันแล้วก็แลกเบอร์กัน
ใครมันจะไปรู้ล่ะว่านั่นแหละเบอร์เธอ....
บังเอิญเหลือเกิน................................... รึเปล่า??
เหมือนเดิมนะคะ ข้างล่างคือรายละเอียด
อ่านแต่ข้างบนก็ได้ ไม่ได้บังคับ
เจ้าของบลอคแค่อยากระบาย
v
v
v
ฉันเข้าห้องช้า เธอกับเพื่อมาก่อน ฉันมองเห็นเธอยืนโทรศัพท์อยู่หน้าห้อง มองข้างหลังนึกว่าไม่ใช่เธอ เพราะวันนี้เธอแปลก ๆ ใส่ที่คาดผมแบบผูกมา ใส่กระโปรงกลีบรอบ พอเดินใกล้เข้ามาเธอก็หันมาฉีกยิ้มให้ฉัน ไม่รู้หรอกว่า ยิ้มกับปลายสาย รึว่ายิ้มให้ฉัน
แต่เห็นเธอยิ้มได้อย่างสดใสฉันก็ดีใจแล้ว....
พอเข้ามาในห้องเธอก็นั่งบังฉันอีกตามเคย ทั้งสูง ทั้งขาว บังกระดานมิด..
เธอก็หันหน้ามายิ้มให้บ้างตามปกติ พอเบรกชั่วโมงแรก เธอกับเพื่อนก็เดินมาหา เธอบอกว่ามีอะไรให้ดู แล้วก็พยายามดึงออกมาจากเสื้อ(ชั้นใน) เฮ้ย!!! ... สายตาฉันก็เลยไปอยู่ ณ ตรงนั้นโดยปริยาย... จนเพื่อนทักว่า อย่ามองมากเพื่อน..
และสิ่งที่ล้วงออกมาคือ คุณไสย (เวรกรำ!! คนเล่นของ - -* รึว่าที่แล้วมาฉันโดนของเนี่ย ซวยแล้ว!!) แล้วจะเอามาให้ดูทำไมล่ะเนี่ย.... แล้วก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย
ฉันบ่น ๆ กับเพื่อนว่าไม่เห็นกระดาน แต่เธอดันได้ยินซะงั้น เธอถามฉันว่า บังเหรอ? ฉันพยักหน้าแล้วก็ชี้บอกให้มานั่งข้างหลัง
แล้วเธอก็เปลี่ยนที่นั่งจริง ๆ แต่ตอนนั้นตัวร้อน เหมือนจะเป็นไข้ ทำได้แต่ปาดเหงื่อ... เธอมานั่งให้มองตรง ๆ เนี่ย ทรมานเหมือนกันแฮะ....
เธอถามฉันว่า เค้าเคยเห็นตัวเองอยู่นะ (อยู่ในหอพัก) อยู่ตึกหนึ่งใช่ม๊ะ
ฉันตอบว่า ใช่เหรอ.. เค้าไม่ได้อยู่นั่นนานแล้วนะ ใช่เค้าเหรอ
เธอตอบกลับมาว่า ใช่ดิ
แปลกเหมือนกันที่ฉันอุตสาห์เฝ้ามองหาเธอ เข้าทุกห้องที่ฉันรู้จัก แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยเห็นเธอแม้แต่เงา....
หมดคาบ..เธอเดินลงมาก่อน แต่ก็มาทันกันตรงที่จอดรถ พูดคุยกันอีกตามเคย แล้วเพื่อนฉัน (คนที่เคยบอกว่าเธอชอบ) ก็เอาไหล่ดันหลังฉัน เฮ้ย!!!เกือบชน.... มองหน้ากันบ่อยขึ้นหัวใจฉันยิ่งเต้นแรง แต่ก็ปากไม่ยอมขยับ ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเป็นโอกาสเหมาะที่สุด ปากหนอปาก
คิดไปว่านี่จะต้องเป็นเหมือนคาบเรียนที่แล้วเหรอเนี่ย .... แล้วก็เหมือนจริง ๆ มองหน้ากันครั้งสุดท้ายแล้วก็เดินไปคนละทาง
นึกขึ้นได้ว่า ฉันมีเบอร์เพื่อนเธอนี่หนา ถึงจะไม่น่าประทับใจเท่าขอต่อหน้าก็เถอะ แต่ก็เอาว๊ะ ไม่มีทางไหนแล้วนี่
ฮัลโหล อ. เหรอ อยู่กะ จ. มั๊ย ขอคุยกะ จ. หน่อยฉันพูดกับเพื่อนเธอที่รับสาย
อยู่ด้วยกันนี่แหละ เดี๋ยวนะ อ๊ะ จ. ไอ้บี จะคุยด้วย เริ่มใจเต้นแรงขึ้นเป็นเท่าตัว
หวัดดีค่ะ......... บี... เสียงเธอกำลังพูด..น้ำเสียงแมนกว่าตอนเห็นหน้าอีกนั่น 555
จ. เหรอ เอ่อบีนะ..เอ่อ..ขอเบอร์หน่อยได้มั๊ย กลั้นใจเต็มที่ เธอคงตอบว่า เบอร์เค้าเหรอ, เอาไปทำไม, หรือไม่ก็ไม่พูดอะไร แต่เสียงที่ตอบกลับมาคือ
ได้.. ฉันตกใจ เลยเงียบไปโดยปริยาย
ฮัลโหล..บี... เสียงเธอเรียก แล้วฉันก็ทวนคำถามเดิม แล้วเธอก็ตอบว่า
ก็นี่แหละเบอร์เค้า เค้าใช้เบอร์นี้ เวรกรำ ช๊อคเลยทีเนี้ย ก็เลยคิดอะไรไม่ออก
จริงเหรอ... อ้าว..เอ่อ.. งั้นเดี๋ยวเค้าเติมเงินแล้วจะโทรไปใหม่นะ ใช้เบอร์นะแน่นะ นั่นแหละสิ่งที่คิดได้ ทั้งที่ตอนนั้นเงินในโทรศัพท์เหลือเยอะแยะ
อืม...หวัดดีค่ะ แล้วก็วางสาย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด...อะไรเนี่ย ทำไมเพื่อนเธอไม่บอกล่ะว่าวันนั้นให้เบอร์เธอ รู้งี้โทรไปตั้งนานแล้ว อะไรเนี่ย....