บันทึกนี้เริ่มต้นที่จุดจบ #1 : เสียดแทงด้วยความรู้สึก
posted on 25 Nov 2007 20:18 by being3blog in BeinG-BeginFormEnd
ฉันอยู่ที่หอพักเพื่อน (นุ๊ก) ที่เธอกับเพื่อนย้ายเข้ามาเมื่อวันก่อน
ฉันเดินเลี้ยวที่มุมบันได เสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินตามมาด้านหลัง ฉันหันไปช้า ๆ แล้วเธอก็ทักว่า “ไม่ทักเลยนะ” ฉันตอบว่า “อ้าว!! ไม่เห็น” แต่สิ่งที่ฉันเห็น...คือ ภาพผู้ชายเดินออกมาจากห้องเธอ... เป้าหมายฉันคือประตูห้องเพื่อนสาว ที่แต่ละก้าวสุดแสนจะยาวนาน...
เธอมาหาที่ห้องตอนค่ำ ๆ ยืนพิงที่ประตูคุยกับเพื่อน หันหลังให้ฉันแล้วถามเบา ๆ ว่า “สบายดีเหรอ” ฉันตอบว่า “เห็นป่วยมั๊ยล่ะ” เธอมองเหมือนอยากตบหน้าฉันเบา ๆ เหมือนเคย ฉันเลื่อนตัวเล็กน้อยพอให้เธอนั่งได้ เธอยังคงนั่งหันหลังให้ หันหน้ามาเพียงครึ่งหน้าถามเบา ๆ ว่า “คนนั้นแฟนเหรอ” เธอหมายถึงเพื่อนฉันที่เธอเพิ่งเคยเห็นหน้า ฉันตอบเธอด้วยความสัตย์จริงว่า “ไม่ใช่”
เธอหยิบโทรศัพท์ฉันเพื่อดู Gallery เธอหาสิ่งที่เคยเป็นของเธอ แต่สีหน้าและสายตาบ่งบอกว่า เธอหามันไม่พบ... ฉันเก็บไว้ที่อื่นต่างหาก ฉันบอกเธอว่า “มันก็อยู่ในนั้นแหละ เปิดไม่เป็นเอง โง่แล้วยังอยากดูอีก”... “ทำไมไม่ลบทิ้งไปซะล่ะ จะซ่อนไว้ทำไม” คำพูดแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงตบหน้าฉันไปแล้ว
ฉันขอโทรศัพท์คืนแต่เธอไม่ให้ ยื้อแย่งกันอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ แล้วเธอก็เสียหลักรึตั้งใจฉันไม่ทราบ เธอล้มตัวลงที่ฉันพอดี เธอนิ่งอยู่ในลักษณะซบที่ไหล่ฉัน แขนสองข้างคร่อมอยู่ที่ตัวฉัน ใบหน้าอยู่ที่ซอกคอฉัน เธออยู่อย่างนั้นได้ซักพัก โดยที่ฉันไม่เอื้อมมือแตะเธอ ทั้งที่อยู่ในท่าทีที่ควรจะกอดเธอ.. เธอกดคางแหลม ๆ สบถใส่ไหล่ฉันเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวออกจากฉันช้า ๆ ....
ฉันสับสนกับคนตรงหน้า ผมยาวนุ่มสัมผัสอยู่ข้างแก้ม ร่างกายอุ่น ๆ แอบอิงซบฉันเหมือนวันเก่า ความทรมานฉุดฉันให้รั้งเธอไว้ด้วยอ้อนแขน ฉันสัมผัสแผ่นหลังเธอเบา ๆ ก่อนจะกลายเป็นการกอด เธอรั้งตัวกลับมาซบอยู่ที่เดิม แขนสองข้างโอบกอดฉันเช่นกัน เราอยู่อย่างนั้นได้ซักพัก ปล่อยให้ความนิ่งงันบ่งบอกว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน ก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป ฉันก็เบียดตัวหันหน้าหนีไป เธอมองหน้าฉัน กับสายตาที่ฉันรู้ดีว่ามันก็ใช้มองใครอีกหลายคน...
ทั้งที่รู้ว่าที่แท้จริงแล้ว ฉันไม่ควรทำแบบนั้น เพราะความจริงฉันเป็นได้แค่อะไรสำหรับเธอ
อย่าทำกับฉันแบบนี้อีกเลย อย่าให้ฉันต้องกลับไปคิดถึงวันเก่า ๆ อีกเลย อย่าเสแสร้งแกล้งทำอะไร จากมารยาที่เธอคุ้นเคยแบบนั้นอีกเลย...
เพื่อนสาวฉันเดินเข้ามากับการทักทายให้รู้สึกตัวว่า “จะทำอะไรเพื่อนเค้า” เธอก็ยิ้มหัวเราะเก็บอาการก่อนหน้านี้แล้วเดินกลับห้องเธอ ห้องที่มีชายอีกคนรอเธออยู่ คำทักทายเตือนสติจากเพื่อนสาวช่วยให้ฉันไม่เตลิด เพราะเธอเองก็คงรู้ดีว่าฉันกำลังเจ็บปวด...
