การล่มสลายของสถาบันครอบครัว.. ปัดฝุ่นหนังสือเก่า
posted on 08 Mar 2008 12:48 by being3blog in BeinG-Book
“การล่มสลายของสถาบันครอบครัวที่ ความรักไม่อาจเยียวยา” นวนิยายเชิงจิตวิเคราะห์มนุษย์ในสถานการณ์อันตีบตัน โดย อรุณวดี อรุณมาศ 1 ใน 6 วรรณกรรมเข้ารอบสุดท้าย ชิงรางวัล ซีไรท์ ปี 2540
หนังสือเริ่มต้นด้วยการเล่าถึงฝันร้ายของผู้ที่เชื่อว่า ชีวิตของคนเรา คือ “ผลพลอยได้จากกามอารมณ์ และ ตัวเธอเองก็คือมารหัวขนของใคร ๆ”
“ในภาพนั้นมีศพของฉันนอนอยู่ในโลงศพแก้ว บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยคนที่ฉันรู้จัก แต่งตัวใจชุดขาวบ้างดำบ้างเพื่อให้เกียรติแก่ฉัน เพื่อน ๆ ซึ่งสนิทกันน้ำตาซึมแสดงความดีใจที่ฉันสามารถฆ่าตัวตายได้สำเร็จ”
“อยู่คนเดียวเหมือนถูกทอดทิ้ง บางทีก็น้อยใจ บางทีก็ดีใจที่มีโลกส่วนตัว หนูมีโครงการว่าจะสูบกัญชาให้เมาหัวทิ่มโลกไปเลย พอสร่างก็ได้โลกใบเดิม...”
“จิตแพทย์ของข้าพเจ้า ... แม่ไม่ยอมพูดกับหนูเลย เงียบดีนะ แต่อึดอัดพิกล เหงาจังเลยประเทศชาติ”
“ฉันจะไม่เสียใจอย่างนี้เลย หากฉันได้เลือกทางเดินให้กับตัวเองแล้วผิดพลาด”
“ฉันเป็นคนดีมาตลอดมิใช่หรือ ฉันอดทนต่อทุกอย่าง ฉันถูกทำร้ายจิตใจ พ่อฉันไม่รัก แม่ฉันยังไม่รักอีกคน แล้วชีวิตที่ไม่มีความรักมันจะอยู่ได้อย่างไร อยู่ได้สิ... อยู่โดยไม่ต้องรักใครด้วยเหมือนกัน ต่อไปนี้ฉันจะไม่รักแม้แต่ตนเอง”
ท่ามกลางสภาพชีวิตที่มืดบอด จ่อมจมในห้วงแห่งความฝัน ความตาย และกลิ่นคาวเลือดของตนเองที่เธอดื่มมันอย่างสด ๆ สภาพจิตใจของเด็กหนึ่งคนจะทนได้สักเท่าไหร่กัน
แม่ที่ออกนอกบ้านไปกับผู้ชายทุกวัน ๆ พ่อผู้ที่ไม่มีสิทธ์เรียกได้อย่างภาคภูมิตั้งแต่ต้นจนตายจากกัน สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเลือด การฆ่าสัตว์อย่างทารุณเพื่อหาเลี้ยงอีกหลายชีวิต นี่เหรอสังคมเพื่อการเจริญเติบโต...
การทำร้ายร่างกายตัวเอง ทิ่มแทงจิตใจตนเอง เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นแม่ ความรู้สึกลึกเร้นของสังคมแห่งการมีชีวิตอยู่ ความเจ็บปวด ทำให้เธอรู้ตัวว่ายังไม่ตาย แต่จิตใจและวิญญาณกลับสูญสลายไปนานแล้ว...
ผู้เขียนเรื่องราวเสมือนจริงจนน่าเหลือเชื่อ ถ้อยคำโหดร้ายกระแทกสู่จิตใจผู้อ่านอย่างรุนแรง จินตนาการผุดขึ้นไม่อยากนักจากตัวหนังสือของเธอ...
เล่มนี้ถ้าคะแนนเต็ม 10 ฉันให้ 20 ค่ะ ประทับใจมาก เขียนได้ทารุณจิตใจคนอ่านและรู้สึกกดดันจริง ๆ โดยเฉพาะช่วงฆ่าและทารุณสัตว์ทรมานจิตใจจริง ๆ และการพยายามฆ่าตัวตายในแต่ละบท ทำให้ฉันรู้สึกเลื่อนลอยได้อย่างบอกไม่ถูก... ประทับใจมากค่ะ
ฉันมีโอกาสได้อ่านหนังสือเล่มนี้จากผู้ที่รักหนังสือเล่มนี้มาก ไม่บอกก็รู้ได้ว่าอ่านบ่อย ขอบหนังสือเปลี่ยนเป็นสีคล้ำเพราะเปิดบ่อยครั้ง หนังสือไม่มีร่องรอยการพับเพื่อคั่นหน้า อาจอ่านครั้งเดียวจนจบเล่มหรือไม่ก็รักหนังสือมากจนไม่อยากให้เป็นรอย ซึ่งมันก็ทำให้ฉันอ่านมันอย่างระมัดระวังเช่นกัน ขอบคุณมากค่ะ สำหรับหนังสือดี ๆ อ่านหนังสือแบบนี้บ่อย ๆ ก็ไม่ดีนะ นี่ฉันอ่านแค่รอบเดียว ฉันยังแทบบ้าเลย หนังสือคุณครอบงำฉันละมั๊งเนี่ย 555+
ที่ทำงานไม่มีลำโพงอ่ะ น้องบีอิ้ง 
ขอให้เย็นกาย สบายใจนะคะ 
#1 By @พักใจ on 2008-03-08 13:01