::Being*3*Blog::

ขอบคุณเสื้อทีมแมนเซสเตอร์ซิตี้ และใบแปะก๊วยจากคุณชาญ
รู้สึกว่ารูปนี้จะเป็นรูปพ่อยิ้มครั้งแรกใน Exteen นะเนี่ย
พ่อบีอิ่งออกจะใจดี เนอะ (ถามใครว๊ะ??)

ทำไมต้องอัพรูปตัวเองเยอะแยะ น่ะเหรอ

ก็เพราะหวังว่าปีนี้ฉันจะมีรอยยิ้มแบบนี้บ่อย ๆ ไง

มาถึงงานปีใหม่ที่บ้านยายที่สกลนครมั่ง
ออกจากบ้านตั้งแต่ตี 5 พอถึงบ้านยายกลับรู้สึกว่าบ้านยายหนาวผิดปกติมากมาย
เปิดประตูรถปะทะกับอากาศหนาว จมูกรับรู้ได้เลยว่าลืมของสำคัญ ยาพ่นนั่นเอง

แต่ก็ไม่เป็นไรเท่าไหร่ เพราะช่วงนี้แข็งแรงดี

พ่อก็นอนบ้านย่าที่ห่างไปประมาณ 5 กิโลเมตร ส่วนฉันกับแม่ก็อยู่บ้านยายอย่างสนุกสนาน
ลิงน้อยสองตัวเนี่ย ซนมาก ๆ แทบทั้งวันเพลงที่เปิดโดนลิงสองตัวนี้ร้องตลอดนั่นคือ
“เรือกับขอนไม้”  ร้องผิดร้องถูก ก็ยังจะร้อง ร้องได้เพลงเดียวนี่แหละ
เด็กนี่ทำอะไรก็น่ารักแฮะ :p

กะว่าจะ Count Down แต่อากาศที่ไม่เอื้ออำนวยกับการดื่มอะไรเย็น ๆ
ต่างคนก็เลยต่างนอนจะดีกว่า

ฉันว่าการ Count Down มันไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกมั๊ง ฉันขอแค่ได้อยู่กับคนที่รักจะดีกว่า
อย่างน้อยก็ตอนก่อนหลับตานอน ปล่อยให้เสียงเพลงบรรเลงตามความครึกครื้น
ขอแค่ได้อยู่กับใครสักคนในคืนข้ามปีนี้ก็พอแล้ว

....

ปิดหูไว้ยังได้ยิน ลิงสองตัวเล่นร้องกันทั้งวันเลย แถมยังมาปลุกฉันด้วยเพลงนี้อีก
จะบ้าตาย 555+ แต่สนุกค่ะ

ขอนไม้กับเรือ